Elektrostatik tutucu (ESC) için 2-3 μm β-SiC tozu, silisyum karbür seramik
Beta-silisyum karbür tozu, kübik silisyum karbür (β-SiC veya 3C-SiC) olarak da bilinir. Yüksek saflıkta 4N/5N β-SiC 2-3 μm tozu, yarı iletken işlemede ESC gibi seramik bileşenlerin üretimi için uygundur. Bir ESC, tamamen yalıtkan bir seramik değildir. Kontrollü bir yarı iletken direnci, homojen dielektrik özellikleri, plazmaya karşı direnç gerektirir. Tutarlı gofret teması sağlamak için izotropik termal ve mekanik özellikler gereklidir. Sinterleme aktivitesi, elektriksel izotropi ve dopingin kontrol edilebilirliği açısından β-SiC tozu (kübik 3C-SiC) ve α-SiC (heksagonal 4H/6H-SiC) arasında temel farklılıklar vardır.
1. Kübik yapı, izotropik elektriksel, termal ve mekanik özellikler sağlar.
β-SiC, altıgen α-SiC’de bulunan kristalografik yönelim bağımlılığını ortadan kaldıran kübik çinko blende yapısına sahiptir.
– Altıgen α-SiC’de, elektriksel ve termal iletkenlik, kristal yönelimine bağlı olarak önemli ölçüde değişir. Bir ESC için, tüm yüzeyin düzgün elektrostatik kenetleme kuvveti ve tutarlı bir yük dağılım hızı sağlaması gerekir. Kenetleme kuvvetindeki herhangi bir yerel değişim, gofretin bükülmesine yol açabilirken, düzensiz yük birikimi elektriksel ark oluşumuna neden olabilir.
– β-SiC’nin kübik kristal sistemi, dielektrik sabiti, kaçak akım ve direncin düzlem boyunca düzgün kalmasını sağlayarak, hem Coulombik tip hem de Johnsen-Rahbek (JR) tip elektrostatik tutucular için tutarlı kenetlemeyi kolaylaştırır. Araştırmalar, β-SiC bazlı tozların kullanılmasının, tüm gofret yüzeyi boyunca kenetleme kuvveti için %5’ten daha düşük bir bağıl standart sapma (RSD) elde etmeyi kolaylaştırdığını göstermiştir.
2. Daha yüksek sinterleme aktivitesi: Ultra ince tozlar, neredeyse tam yoğunlaşmayı ve homojen, ince taneli bir mikro yapıyı kolaylaştırır.
Metastabil bir faz olan β-SiC, yüksek yoğunlukta içsel kafes kusurları içerir ve α-SiC’ye göre önemli ölçüde daha yüksek yüzey enerjisine sahiptir. Mikron altı veya nano ölçekli kübik silisyum karbür tozları, geniş bir özgül yüzey alanı sunar. Bu, sinterleme işlemi sırasında difüzyon için güçlü bir itici güç sağlar. İlk olarak, sıvı faz sinterleme (LPS-SiC), daha düşük sıcaklıklarda yüksek yoğunlaşma ve ince taneli bir mikro yapı sağlar. İnce taneli bir yapıya sahip bir ESC yüzeyi, parlatmadan sonra üstün düzlük ve daha az yüzey gözenekleri sergiler; bu, plazma aşındırma sırasında partikül kirlenmesini azaltır – aşındırma ekipmanında kullanılan ESC’ler için kritik bir kalite kontrol parametresidir. Ayrıca, beta fazı sinterleme işlemi sırasında alfa fazına dönüşür. Bu dönüşüm, tane büyümesinin düzenlenmesine olanak tanır ve sıvı faz içindeki atomların çözünme-çökelmesini teşvik eder. Bu nedenle, mühendisler tane boyutunu ve tane sınırı fazlarının dağılımını hassas bir şekilde kontrol edebilirler.
Aynı sinterleme yardımcı maddeleri kullanıldığında, β-SiC tozu daha yüksek bir çözünme hızı sergileyerek sürekli ve kontrol edilebilir iletken yolların oluşumunu kolaylaştırır. Buna karşılık, α-SiC tozu sinterleme sırasında daha inerttir ve daha yüksek sıcaklıklar gerektirir. Bu da tozun düzgün, ince taneli bir mikro yapıya sahip olmasını zorlaştırır.
3. Daha dar bir bant aralığı ve daha geniş bir katkılama penceresi, ESC’ler için gerekli olan yarı iletken direncinin hassas kontrolünü kolaylaştırır.
– β-SiC’nin bant aralığı yaklaşık 2,36 eV iken, 6H-α-SiC için 3,0 eV ve 4H-α-SiC için 3,2 eV’dir.
– β-SiC’de azot katkısı (karbonun yerine geçmesi), daha düşük bir donör iyonlaşma enerjisine (~60 meV, 6H-α-SiC için ~100–155 meV’ye kıyasla) neden olur ve bu da kararlı ve tekrarlanabilir n-tipi yarı iletken özelliklerin elde edilmesini kolaylaştırır. ESC’ler tipik olarak 10⁸ ~ 10¹² Ω·cm (JR tipi) direnç aralığında çalışır. Bu, artık yükleri dağıtmak için küçük, kontrollü bir kaçak akım gerektirir. Böylece, plakanın tutucuya yapışması veya serbest bırakma işlemi sırasında kayması/sıçraması önlenir. β-SiC tozu kullanıldığında, katkı maddeleri parçacık yüzeylerine eşit olarak dağılır. Bu durum, seri üretim sırasında hedef direnç aralığına tutarlı bir şekilde ulaşmayı kolaylaştırır. Buna karşılık, α-SiC’nin katkılanması daha zordur ve direnci parti bazında önemli ölçüde değişiklik gösterme eğilimindedir.
4. Plazma Aşındırma Direnci ve Kimyasal Kararlılık (Aşındırma Odası Ortamları İçin)
Yüksek saflıktaki β-SiC, güçlü kovalent bağlara sahiptir ve bu da flor bazlı (F bazlı) veya klor bazlı (Cl bazlı) plazmalara maruz kaldığında Al₂O₃ veya AlN’ye kıyasla önemli ölçüde daha düşük aşınma oranlarına yol açar.
Ultra ince β-SiC tozundan üretilen yoğun SiC seramiklerinde, tane sınırı fazları korozyon direnci için tasarlanabilir ve yüzeyin, tekrarlanan plazma maruziyetinde bile, pul pul dökülmeye veya parçacık oluşumuna karşı direnç göstererek kararlı kalmasını sağlar.
Ayrıca, SiC’nin termal genleşme katsayısı (CTE), silikon levhalarınkine daha yakındır. Bu, termal döngü sırasında termal stresi azaltır, böylece levha deformasyonunu ve elektrostatik tutucuda (ESC) çatlama riskini en aza indirir. Özellikle, β-SiC, minimum gözenekliliğe sahip yoğun, ince taneli gövdeler üretmek için çok uygundur; bu da mikro yapısal düzeyde plazma kaynaklı aşınma oranını doğal olarak düşürür.
5. Ultra İnce Tozların Avantajları: Düşük Gözeneklilik, Ayna Gibi Parlatılabilirlik ve Düzgün İletken/Yalıtkan Ağlar
%99,99 ve %99,999 saflıkta ultra ince β-SiC tozlarının kullanımı, β-kristal fazıyla birlikte çalışarak çeşitli avantajlar sağlar:
1. Küçük parçacık boyutu ve yüksek paketleme yoğunluğu, ham gövde içinde ince gözenekler oluşmasına neden olur. Bu, sinterleme sonrasında son derece düşük kapalı gözenek oranına yol açar.
2. Tane inceltmesi, nanometre ölçeğinde yüzey pürüzlülüğüne kadar parlatmayı mümkün kılar. Bu, gofretle sıkı bir uyum sağlar ve elektrostatik sıkıştırma kuvvetinin homojenliğini artırır.
3. İletken geçirgenlik ağı daha homojen hale gelir. Aksi takdirde iletken malzemenin lokalize kümelerinden kaynaklanabilecek elektriksel ark veya dielektrik arıza riskini ortadan kaldırabilir.
Endüstri Temeli: Ticari ESC formülasyonları tipik olarak, azot atmosferinde sıvı faz sinterleme yoluyla işlenen Y-Al-O veya Y-Si-C gibi sinterleme yardımcılarıyla birleştirilmiş yüksek saflıkta β-SiC ultra ince tozları (0,2–0,8 μm) kullanır.
6. Pratik Uygulamaya İlişkin Hususlar
β-SiC, kararsız bir fazdır; 1700 °C’nin üzerindeki sıcaklıklara uzun süre maruz kalmak, hacimde hafif bir değişiklikle birlikte β-SiC’den α-SiC’ye bir faz dönüşümünü tetikleyebilir. Üretim süreci sıkı bir şekilde kontrol edilmezse, bu mikro çatlakların veya yapısal deformasyonun oluşmasına yol açabilir. Bu nedenle, ESC’ler (elektrostatik tutucular) için sinterleme protokolü, β-SiC tozu için özel olarak tasarlanmalıdır. Bu, faz geçişini tamamen bastırmaya çalışmak yerine, faz dönüşümünün kendisini tane yapısını düzenlemek için kullanarak faz dönüşümünün derecesini kontrol etmeyi içerir. α-
SiC, üstün yüksek sıcaklık kararlılığı ve daha yüksek termal iletkenlik sunarken, düşük sinterleme aktivitesinden ve önemli elektriksel anizotropiden muzdariptir. Sonuç olarak, genellikle düzgün ve kontrol edilebilir (düşük olsa da) kaçak akımları gerektiren ESC’ler için uygun değildir; bunun yerine, α-SiC tipik olarak yüksek termal iletkenliğin birincil gereksinim olduğu ısıtıcılar veya duş başlıkları gibi bileşenler için ayrılmıştır.
Özetle, β-SiC’nin kübik fazı izotropik elektriksel özellikler, daha düşük doping aktivasyon enerjisi ve daha yüksek sinterleme aktivitesi sağlar. β-SiC ince tozunun kullanılması, ince taneli, yüksek yoğunluklu bir mikro yapıya ve minimum kusurlu cilalı bir yüzeye sahip bileşenlerin üretilmesini mümkün kılar. Bu, ESC’nin düşük seviyeli kaçak akımının istikrarlı bir şekilde kontrol edilmesini sağlar ve tüm yüzey boyunca düzgün gofret kenetlenmesini garanti eder. Ayrıca, plazma erozyonuna direnç ve düşük parçacık kirliliği de dahil olmak üzere yarı iletken aşındırma odalarının zorlu gereksinimlerini karşılar. Kristalografik anizotropisi ve dopingdeki doğal zorluk nedeniyle, α-SiC, ESC’ler için uygun bir birincil malzeme değildir.
![]()